شپه وه،ډېره اوږده شپه،چې سبايې نه رانيږدې کېده،زړه مې دروندشوى ؤ، چې هېڅ نه تپېده اوضربې يې زماترغوږونونه رسېدې،ټول بدن مې له ناهيليوډک شوي ؤ اومنفي فکرونه هغه څه ؤ چې هره ګړۍ مې په ذهن راګرځېده،غم او درد ؤ ... امايوځاى مې غږ تر غوږو شو،چې اې ! مګرهېره کړې دې ده چې ته ساتونکى لرې چې هغه ډېر قدرتمند دى،ته پيداکوونکى لرې چې هغه ډېر مهربانه دى،ته هغه څوک لرې چې ته يې دځمکې په سر خليفه ټاکلى يې،نو ولې سرپه زنګانه يې،شېبه وروسته مې بيايو خارق العاده غږترغوږوشو، اويې له هغه ځايه اوچت کړم،لاړم اودس مې وکړ،همداچې لمونځ مې وکړ،بس له ټولو هغو غمونو،رنځونو او سوچونو خبره نه وه.
دخداى پاک (ج) شکرمې وکړ اوومې ويل:
خدايه ايمان مې سلامت لرې.
خدايا ايمانم راسلامت نگهدار.
شب بود وشبي بي پاياني که صبح اش در راه نبود،قلبم سنگين شده بود ونمي تپيد وهيچ ضربه يي از آن به گوشم نمي رسيد،تمام وجودم پر از ياس ونا اميدي بود وفکر هاي منفي فقط چيزي بودکه در ذهنم خطور ميکرد،غم بود ورنج ... امايکباره نداي به گوشم رسيد که اي ! مگرفراموش کرده يي که توحامي داري بس توانا،توخالقي داري بس مهربان،توکسي را داري که توخليفه او در روي زميني،پس چرا زانو غم بغل کرده يي،لحظه يي پس از اين ندا يک باره نيروي خارق العاده يي آمد ومرا از جا بلند کرد،رفتم وضو گرفتم همينکه اقامه کردم ديگر ازتمام آن همه غم ورنج وفکر ديگر خبري نبود.
خدا را شکر کردم وگفتم:
خدايا ايمانم راسلامت نگهدار.
همت الله امين زي

